De kunstenaars van de Consortium Commissions 2020/2022 waren Deena Abdelwahed, Dina Mimi, Haig Aivazian, Inas Halabi, Joe Namy, Lydia Ourahmane en Makkimakuk. De kunstenaars werden gepresenteerd in samenwerking met het Alkantara Festival (Lissabon), Ancienne Belgique (Brussel), De Appel (Amsterdam), Haus der Kulturen der Welt (Berlijn), Kunstenfestivaldesarts (Brussel), Portikus (Frankfurt), The Renaissance Society (Chicago), The Showroom (Londen) en het Spielart Festival (München).
Deena Abdelwahed (geb. 1989) is een Tunesische muziekproducent en dj. Ze verhuisde op 26-jarige leeftijd naar Frankrijk, nadat ze in Tunesië naam had gemaakt als lid van het Arabstazy Collective. Haar hybride dj-sets, die vooroplopen in de subculturen – waaronder haar optreden op Sonar in 2017 – brachten de jonge Tunesische naar de meest veeleisende kringen van de clubscene (Boiler Room, Concrete, Room For Resistance, Säule/Berghain). Als producer stond ze aan de basis van All Hail Mother Internet, een veelgeprezen optreden op het CTM Berlin Festival. Haar eerste EP Klabb, begin 2017 uitgebracht via InFiné, werd door critici lovend ontvangen. Datzelfde jaar werkte ze mee aan de nummers „Plunge“ en „An Itch“ op het tweede album van Fever Ray. Deena’s eerste album Khonnar, uitgebracht in 2018, heeft het epicentrum van de hedendaagse elektronische muziek naar het zuiden verplaatst. In januari 2020 bracht ze een nieuwe EP uit, Dhakar.
Het voorgestelde project had tot doel een originele en unieke benadering van het mixtape-genre te ontwikkelen en uit te brengen, waarin Deena samenwerkt met populaire artiesten uit de alternatieve muziekscene van de jaren 2010 in de Arabische wereld. Haar doel was om werken te creëren met een hedendaagse clubmuziek-esthetiek, waarin elementen zijn verwerkt die aansluiten bij de stijl en achtergrond van elke deelnemende artiest. Khayam Allami, componist en oprichter van Nawa Recordings, zal haar bijstaan bij het muzikale onderzoeksproces, waarbij de nadruk ligt op het hergebruiken van westerse muziektechnologie om de Arabische muziekcultuur tot uitdrukking te brengen. Dit omvat onder meer: hoe authentieke Arabische grooves digitaal tot uitdrukking kunnen worden gebracht, hoe de subtiliteiten van Arabische microtonale melodieën kunnen worden weergegeven, en hoe muziek kan worden gecreëerd die interactie aangaat met clubbezoekers op de dansvloer zonder gebruik te maken van de westerse oplossingen van de hedendaagse conventionele clubmuziek. Het resultaat is het product van onderzoek naar de authenticiteit van Arabische dansmuziek en de presentatie daarvan in een futuristische vorm.
Deena had optredens gepland in Ancienne Belgique in december 2021 en in het Haus der Kulturen der Welt in de zomer van 2022, maar die werden afgelast vanwege de Covid-19-pandemie. In plaats daarvan presenteerde Deena haar werk, dat later uitgroeide tot een album met de titel Jbal Rrsas, tijdens het Read the Room-festival van Mophradat in Brussel, in maart 2022
Dina Mimi is een beeldend kunstenaar (geb. 1994) uit Jeruzalem, waar ze nog steeds woont en werkt. Haar praktijk is veelzijdig en maakt gebruik van video, geluid, performance en tekst. Dina doet onderzoek naar kwesties en thema’s rond het lichaam en de dood in de openbare ruimte, en naar noties van zichtbaarheid en onzichtbaarheid in de relatie tussen archeologie en het object, en tussen het museum en de dood. Daarnaast onderzoekt ze protest als performance. Voor haar masterthesis onderzocht ze de rol van de lichaamskracht in de openbare ruimte in Palestina. Dina behaalde in 2016 haar bachelordiploma aan de Bezalel Academy of Arts and Design in Jeruzalem en in 2018 haar masterdiploma in kunst in de publieke ruimte aan de ECAV (École cantonale d’art du Valais) in Zwitserland. Tijdens haar studie nam Dina deel aan talrijke tentoonstellingen en evenementen in steden over de hele wereld, waaronder Jeruzalem, Amman, Boston, Parijs en Ramallah.
Dina’s performance, *Grinding the Wind*, verkent de ontbrekende stukjes van het verhaal van haar overgrootvader, die in 1969 medische onderzoeken en een hartoperatie onderging in het Israëlische militaire ziekenhuis Tel Hashomer. Ze begaf zich op een reis langs archieven, mondelinge overleveringen, dromen en boeken. Zoals ze zelf uitlegt: „Net als een chirurg die natte dromen heeft waarin hij tijdens een operatie een vinger in een hart steekt, wordt mijn onderzoek naar de performatieve aspecten van openhartchirurgie ook gedreven door verlangen. Het hart van mijn overgrootvader, verzegeld achter meer dan honderd hechtingen van zijn borst tot aan zijn middel, werd tot as gereduceerd als zijn laatste gebaar van zelfverbranding.” Geconfronteerd met het mysterie van dit nu ontoegankelijke ‘archief’, zoekt de kunstenares voor dit nieuwe project naar aanwijzingen om zijn afdaling in stilte en protest, en uiteindelijk in de dood, te begrijpen.
Dina’s voorstelling was te zien op het Alkantara-festival in november 2020 en op het Kunstenfestivaldesarts in mei 2021.
Haig Aivazian (geb. 1980) woont en werkt in Beiroet, Libanon. Hij maakt gebruik van uiteenlopende media en uitdrukkingsvormen en onderzoekt hoe macht mensen, voorwerpen, dieren, landschappen en architectuur doordringt, beïnvloedt en in beweging brengt. Haig heeft zich verdiept in de mechanismen van controle en soevereiniteit die een rol spelen in de sport, in musea en in de muziek.
De vorst is bang voor het donker. In voorbije eeuwen patrouilleerden zijn wachters door de straten, maar konden ze alleen de misdadigers straffen die ze toevallig tegenkwamen. Burgers die na zonsondergang op straat waren, moesten lantaarns bij zich dragen, wat vergelijkbaar was met het meenemen van identiteitsbewijzen vandaag de dag. Uiteindelijk zou de politie de stad verlichten om de criminaliteit in te dammen, en tegenwoordig noemt niemand de openbare verlichting meer ‘politielichten’. Maar als de vorst licht schenkt, kan hij het zeker ook weer intrekken. Hij overspoelt de openbare ruimte met verlichting als middel van controle, maar hij bepaalt ook bij wet wanneer het tijd is voor zijn onderdanen om zich terug te trekken in hun huiselijke omgeving. „Lichten uit!”, zegt hij tegen degenen die onder een avondklok staan of in hechtenis zitten. *All of the Lights* is een associatieve genealogie van het beheer van licht en duisternis. Haigs nieuwe film tracht niet zozeer licht te werpen, maar speculeert veeleer over wat onzichtbaar blijft tijdens het werpen van licht zelf.
Het project van Haig werd in december 2020 tentoongesteld in de Renaissance Society en was van januari tot en met maart 2022 te zien in de Showroom.
Inas Halabi (geb. 1988) is een kunstenares en filmmaker uit Jeruzalem, Palestina. In haar werk houdt ze zich bezig met de manier waarop sociale en politieke machtsvormen tot uiting komen en met de invloed die onderdrukte of verzwegen geschiedenissen hebben op het hedendaagse leven. Ze behaalde een master in beeldende kunst (MFA) aan Goldsmiths, University of London, en rondde onlangs een tweejarig residentieprogramma af bij De Ateliers in Amsterdam. In 2016 won ze de eerste prijs in de categorie ‘Jonge Kunstenaar van het Jaar’ van de A.M. Qattan Foundation. Recente tentoonstellingen en filmvertoningen vonden onder meer plaats in The Mosaic Rooms, Londen; TENT, Rotterdam; De Ateliers, Amsterdam; Silent Green Betonhalle, Berlijn; Smith College Museum of Art, VS; Alte Fabrik, Rapperswil; Al-Ma’mal Foundation for Contemporary Art, Jeruzalem; OFF-Biennale Boedapest, en het Offsite-project ‘Shifting Ground’ van de 13e Sharjah Biënnale. Ze woont en werkt afwisselend in Palestina en Nederland.
Inas’ nieuwe film, *We No Longer Prefer Mountains*, is opgenomen in het Druzenstadje Dalyet al-Carmel, in het noorden van Palestina, en neemt de kijker mee naar een surrealistische wereld van geografische afzondering, gehulde mystiek en een omgeving die gevormd is door coöptatie, dwang en controle. Door intieme ontmoetingen met leden van de gemeenschap – in gedeelde huiselijke ruimtes en buitenomgevingen – met elkaar te verweven, onderzoekt de film hoe de interne politiek van de Druzen sinds 1948 door de staatsmacht is gecontroleerd en hervormd. De film is zonder script en biedt ruimte voor situaties waarin de camera’s ook door de hoofdpersoon kunnen worden gestuurd. Een mogelijke hoofdpersoon is een gepensioneerde soldaat, later rechter en momenteel sjeik; zijn verhaal legt verschillende lagen bloot op juridisch, staatskundig en spiritueel gebied. Structureel geïnspireerd door Masao Adachi’s fukeiron of landschapstheorie, onderzoekt de film ook landschappen als aanwijzingen voor dominante politieke macht en geweld.
Het project van Inas ging in oktober 2022 van start in The Showroom en in maart 2023 in De Appel.
Joe Namy (geb. 1978), die tussen Beiroet en Londen woont en werkt, is kunstenaar, docent en componist. Hij werkt vaak samen met anderen en maakt gebruik van verschillende media — zoals performance, beeldhouwkunst, fotografie, tekst, video en installaties. Zijn projecten richten zich vaak op de sociale constructies van muziek en georganiseerd geluid, zoals de pracht en praal en de geopolitiek van de opera, de geluidsvoorschriften en de genderdynamiek van de bas, de kleuren en klankkleuren van militarisering, de migratiepatronen van instrumenten en liederen, en de complexiteit van vertaling in dit alles — van taal naar taal, van partituur naar geluid, van trommel naar dans. Joe behaalde een MFA aan de New York University en heeft zich zelfstandig verdiept in jazz, Arabische muziek en heavy metal-drummen. Hij nam deel aan het eerste onafhankelijke studieprogramma ‘Ashkal Alwan Home Workspace’, waar hij nu lesgeeft. Zijn werk is tentoongesteld, vertoond en ten gehore gebracht tijdens Art Night London, het Asia Culture Center in Gwangju, de Berlinale, het Brooklyn Museum, het Beirut Art Center, het Detroit Science Center, La Biennale de Montréal, Nottingham Contemporary, de Sharjah Biennial 13 en op diverse andere festivals, radiostations en dansvloeren.
‘Disguised as a Dance Floor’ is een installatie en performance die voortbouwt op de politiek van de bas en de subversieve rol van luide muziek en het effect daarvan op het lichaam. Uitgaande van persoonlijke ervaringen en collectieve verhalen over empowerment, beweging en expressie, en door middel van een geïmproviseerde en collaboratieve reeks partituren en decors, creëert dit project een ruimte voor nieuwe manieren van luisteren met het lichaam — situaties waarin gebaren, geluiden en woorden zich vermengen op manieren die tot nu toe niet toegankelijk waren in het denken over de kunstgeschiedenis in relatie tot dansvloeren, en manieren waarop geweld of solidariteit weerklank hebben gevonden op de dansvloer.
Met speciale dank aan BUDA Kunstencentrum in Kortrijk voor het onderbrengen van de kunstenaar en zijn medewerkers tijdens een ontwikkelingsresidentie in januari 2020.
Joe’s optreden vond plaats in Portikus in februari 2022 en in de Renaissance Society in april 2022.
Lydia Ourahmane (geb. 1992) is een multidisciplinaire kunstenares die in Algiers woont en werkt. In haar op onderzoek gebaseerde praktijk verkent ze belangrijke geopolitieke vraagstukken van onze tijd, waarbij ze de doorlaatbaarheid van grenzen en het ‘tussen-zijn’ op de proef stelt. Haar werk van de afgelopen jaren bouwt voort op de complexe geschiedenis van kolonialisme, migratie en abstractie, in een poëtische verkenning van het heden, het persoonlijke en het politieke. Ze studeerde in 2014 af aan Goldsmiths, University of London, en heeft internationaal geëxposeerd. Recente tentoonstellingen zijn onder meer: Homeless Souls, Louisiana Museum of Modern Art, Denemarken; Crude, Jameel Art Center, Dubai; Manifesta 12, Palermo; Jaou, Tunis; Droit du sang, Kunstverein München, München; 2018 New Museum Triennial: Songs for Sabotage, New Museum, New York; The You In Us, Chisenhale Gallery, Londen.
Lydia’s nieuwe project *City of Demons* begint met een pelgrimstocht naar Tassili N’ajjer, een uitgestrekt woestijnplateau op de grens van Algerije en Libië, waar meer dan 15.000 oude grotschilderingen te vinden zijn en dat vanwege de vijandige omgeving nog steeds een van de laatste plekken op aarde is die zich aan militarisering onttrekt. De tocht door dit moeilijk begaanbare terrein wordt geleid door een gids, Ahmed, wiens familie in 1985 als een van de laatste groepen van de Toeareg-stam van het plateau werd verdreven. Tot de medewerkers behoren Amine Ali Pacha, Sophia Al-Maria, Alana Mejia Gonzalez, Hiba Ismail en Nicolas Jaar.
Lydia’s project was in september 2021 te zien bij De Appel en in december 2021 bij Portikus.
Makimakkuk (geb. 1988) is zangeres, MC, DJ, muziekproducent en kunstenaar. De muziek van Makimakkuk is geïnspireerd door diverse muziekgenres, zoals hiphop, folk, experimentele muziek, drum-and-bass en footwork, maar ook door freestyle en improvisatie, met een abstracte, serieuze en tegelijkertijd sarcastische tekstuele benadering van verschillende persoonlijke, maatschappelijke en politieke kwesties. Ze heeft opgetreden en deelgenomen aan een aantal evenementen, waaronder Re|Sound III als onderdeel van het Ma3azef-symposium over Arabische muziek in samenwerking met de Sharjah Art Foundation; Boiler Room Palestine (Ramallah); SN8 (Berlijn); en het slotoptreden van Nicolas Jaar (Ramallah). Ze nam deel aan de kunstresidentie Cité des arts Paris van de Qattan Foundation; aan de kunstresidentie van de Anna Lindh Foundation en het Centre Culturel de Rencontre Abbaye de Neumünster in 2014, waar ze haar eerste EP ‘Fada’ uitbracht met de Luxemburgse producer Sunglitters. Ze begon in 2007 met het schrijven van eigen nummers en is sindsdien actief in de onafhankelijke muziekscene van Ramallah, Palestina.
Alien Nation van Makimakkuk is een live muziekvoorstelling die draait om het concept van vervreemding en de complexe relatie tussen het individu en het universum. Wanneer er een conflict met de werkelijkheid ontstaat, kunnen zowel het bewustzijn van een individu als hele samenlevingen vervreemd raken van hun omgeving, wat leidt tot isolatie van of conflict met hun universele omgeving. Alien Nation is het vervolg op Makimakkuks onderzoek naar de ondersteuning van getraumatiseerde generaties. Op welk moment beseffen zij dat ze nog steeds een kans hebben en weer opkrabbelen? Waar vinden ze de drang, de wil en de moed om trouw te blijven aan wie ze zijn, terwijl ze hun zintuigen openhouden voor het universum? De voorstelling omvat originele elektronische composities, zang, gesproken woord, muzieksamples en geluidsobjecten, die elk een onderwerp of thema hebben dat bij de artiest een herinnering of gevoel oproept.
Makimakkuk trad in november 2022 op in het Haus der Kulturen der Welt in Berlijn en in december 2022 in BIOS in Athene tijdens de „+1“-avond van Mophradat.
Over de partners
Het Alkantara Festival is een tweejaarlijks evenement op het gebied van de podiumkunsten dat kunstenaars met een eigenzinnige visie op onze wereld en onze tijd samenbrengt. Naast het festival organiseert Alkantara het hele jaar door een programma met residenties, workshops, onderzoeksprojecten en presentaties in zijn studio en kantoorruimte, Espaço Alkantara. Carla Nobre Sousa en David Cabecinha zijn de curatoren van de presentaties in het kader van de Consortium Commissions op het Alkantara Festival.
De Ancienne Belgique is een concertzaal voor hedendaagse muziek. Het is een van de toonaangevende concertzalen in België, waar interessante nieuwe en gevestigde artiesten worden voorgesteld aan een breed publiek van muziekliefhebbers. Kurt Overbergh is de curator van de presentatie van de Consortium Commissions in de Ancienne Belgique.
De Appel is een instituut voor hedendaagse kunst dat mensen, objecten en ideeën samenbrengt om het onbekende te verkennen. Met een experimentele, ruimdenkende en inclusieve aanpak richten de programma’s van De Appel zich zowel op intellectueel en emotioneel nieuwsgierige mensen, (niet-)gespecialiseerde kunstliefhebbers als doorgewinterde kunstprofessionals. De Appel organiseert tentoonstellingen, performances, filmvertoningen, lezingen en bijeenkomsten die de grenzen tussen de kunsten en andere disciplines overschrijden. Het beschikt over een curatorprogramma en een uitgebreid archief en een bibliotheek. Monika Szewczyk is de curator van de Consortium Commissions-presentaties bij De Appel.
Het Haus der Kulturen der Welt presenteert kunst uit de hele wereld, met bijzondere aandacht voor niet-Europese culturen en samenlevingen. Het toont projecten die erop gericht zijn artistieke grenzen uit te dagen en te doorbreken. Beeldende en podiumkunsten, muziek, literatuur, film, wetenschappelijke discussies en digitale media worden samengebracht in een interdisciplinair programma dat uniek is in Europa. Detlef Diederichsen is de curator van de presentaties van Consortium Commissions in het Haus der Kulturen der Welt.
Kunstenfestivaldesarts is een internationaal kunstfestival dat zich richt op hedendaags theater, performance en dans. Af en toe staat het festival ook open voor film en beeldende kunst. Het festival verkent hybride en onconventionele vormen en gaat altijd in op deze fundamentele vragen: Wat betekent ‘live op het podium’ vandaag de dag? Wie wordt er vertegenwoordigd? Wie kijkt ernaar, wie beleeft dit live-moment? Daniel Blanga Gubbay en Dries Douibi zijn de curatoren van de voorstellingen op Kunstenfestivaldesarts.
Portikus is een instelling voor hedendaagse kunst in Frankfurt am Main. Sinds de oprichting in 1987 als een essentieel onderdeel van de gerenommeerde kunstacademie Städelschule heeft Portikus zich toegelegd op het tentoonstellen, publiceren en bespreken van zowel opkomende als gevestigde kunstenaars en hun werk. Met minstens vijf tentoonstellingen per jaar presenteert Portikus een breed scala aan kunstenaarspraktijken in groepstentoonstellingen en solotentoonstellingen van een brede internationale achtergrond. Christina Lehnert is de curator van de Consortium Commissions-presentaties bij Portikus.
De Renaissance Society aan de Universiteit van Chicago organiseert tentoonstellingen van hedendaagse kunst, evenementen en publicaties. „The Ren“, zoals de instelling bekendstaat, is een onafhankelijk museum zonder eigen collectie, dat wordt gedreven door een compromisloze toewijding aan kunstenaars en hun ideeën. Karsten Wales Lund is de curator van de tentoonstellingen bij de Renaissance Society.
The Showroom, opgericht in 1983, is een centrum voor hedendaagse kunst dat zich richt op een op samenwerking en het creatieve proces gebaseerde benadering van de productie, en dat de grenzen verlegt van wat kunst kan zijn en betekenen voor een breed publiek, waaronder kunstprofessionals en de lokale gemeenschap. Elvira Dyangani Ose is de curator van de tentoonstellingen bij The Showroom in Londen.
Sinds 1995 verkent en onderzoekt Spielart nieuwe trends in de internationale theaterwereld om deze om de twee jaar aan het publiek in München te presenteren. Het gaat er altijd om het theater zelf als kunstvorm ter discussie te stellen, het voortdurend opnieuw te verkennen of te rechtvaardigen vanuit de randgebieden ervan. Sophie Becker is de curator van de voorstellingen op het Spielart Festival.
Het project „Consortium Commissions 2020/22“ werd uitgevoerd met de steun van de institutionele partners van Mophradat, en met aanvullende steun van de Andy Warhol Foundation, de Foundation for Arts Initiatives (FfAI) en de Stavros Niarchos Foundation (SNF).