Accomplices Evia 2022 vond plaats van 24 tot en met 27 mei op een landgoed op het eiland Evia, Griekenland. De bijeenkomst stond in het teken van het thema ‘+1’ en bood de gelegenheid om na te denken over onze afhankelijkheden (financieel, juridisch, romantisch, van middelen, politiek) van anderen, onze gemeenschappen en de planeet. De uitgenodigde deelnemers waren Adam HajYahia (Palestina/VS), Benjamin Seror (Frankrijk/Griekenland), Ghiwa Sayegh (Libanon/Frankrijk), Habiba Effat (Egypte/VS), Haitham Haddad (Palestina), Islam Shabana (Egypte), Josette Khalil (Libanon), Karim Kattan (Palestina/Griekenland), Krystel Khoury (Libanon/België), Laura Cugusi (Italië/Duitsland), Mai Abu ElDahab (Egypte/Griekenland), Maisan Hamdan (Palestina/Duitsland), Mare Spanoudaki (Griekenland), Mohamed Abdelkarim (Egypte/Nederland), Naira Antoun (Egypte/VK), Noor Abuarafeh (Palestina/Nederland), Rana Issa (Libanon/Noorwegen), Reem Shadid (Palestina/Libanon), Sara Médiouni (Marokko) en Suneela Mubayi (India/VS).
Elk van de uitgenodigde deelnemers organiseerde een workshop van een uur voor de groep in een vorm naar eigen keuze, waarbij de nadruk lag op doen en experimenteren in plaats van op theoretiseren. Het resultaat was een zeer intensieve reeks uiteenlopende workshops waarin werd ingegaan op de mogelijke implicaties en overwegingen rond het begrip „+1“ – een toevoeging, een aftrekking, een gewicht, of een kans, een afhankelijkheid of een wederkerigheid. De tweedaagse bijeenkomst draaide om dringende gesprekken, verhalenoefeningen, speelse experimenten en meer.
Naast andere activiteiten heeft de groep samen een mixtape gemaakt, tijdens een sessie waarbij elke deelnemer een nummer bijdroeg dat hem of haar verbond met een belangrijke ‘+1’; we lazen samen in kleine kringetjes om te ontdekken hoe lezen in gezelschap of als ritueel kan zijn, in plaats van een stille of eenzame bezigheid; we wandelden door de bossen van Evia terwijl we luisterden naar een tekst van Jumana Emil Abboud die luisteraars uitnodigde om de natuur om hen heen te ervaren; vertaalden we gezamenlijk een gedicht van de Iraaks-Assyrische hedendaagse dichter Sargon Boulus om de complexiteit van taal, dialect en vertaalstrategieën te verkennen; en door middel van een aangepaste versie van de ‘exquisite corpse’-techniek maakten we korte video’s die samen een gemeenschappelijk visueel verhaal vormden.
Gedurende de drie dagen dat de groep bij elkaar was, kwam herhaaldelijk een impliciete vraag naar voren: wie is de eigenaar van onze verhalen en wie heeft de touwtjes in handen wat betreft de verspreiding ervan? Dit bleek een terugkerend punt van zorg te zijn.
